بیماری پاروویروس سگ‌ها (Canine Parvovirus) یا (CPV) یکی از بیماری‌های ویروسی جدی و بسیار واگیردار در سگ‌ها، به‌ویژه توله‌سگ‌هاست. این بیماری عمدتاً سلول‌های در حال تقسیم سریع، از جمله سلول‌های کریپت‌های روده و سلول‌های پیش‌ساز مغز استخوان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. در نتیجه، حیوان ممکن است با اسهال شدید، استفراغ، کم‌آبی، اختلالات الکترولیتی و کاهش تعداد گلبول‌های سفید خون مواجه شود.
مراقبت‌های پس از درمان، بخش مهمی از مدیریت بیماری پاروویروس هستند. هدف این مراقبت‌ها، کمک به بازگشت اشتها، بهبود تحمل غذایی، جبران کاهش وزن، شناسایی عوارض احتمالی و جلوگیری از انتقال ویروس به سایر سگ‌هاست.
بازسازی دستگاه گوارش و بازگشت عملکرد طبیعی روده
یکی از مهم‌ترین پیامدهای پاروویروس، آسیب به پوشش داخلی روده است. از بین رفتن سلول‌های پوششی و اختلال در سد مخاطی روده می‌تواند باعث کاهش جذب مواد مغذی، تداوم اسهال و افزایش حساسیت دستگاه گوارش شود. پس از درمان، بازسازی این بافت‌ها به‌تدریج انجام می‌شود و ممکن است مدفوع حیوان برای مدتی نرم‌تر از حالت طبیعی باقی بماند.
تغذیه هدفمند برای جبران کاهش وزن و ضعف بدن
استفراغ، اسهال، کاهش اشتها و افزایش نیازهای متابولیکی در طول بیماری می‌توانند باعث کاهش وزن و تحلیل توده عضلانی شوند. این مسئله در توله‌سگ‌ها اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا بدن آن‌ها علاوه بر ترمیم آسیب‌های ناشی از بیماری، به مواد مغذی لازم برای رشد نیز نیازمند است.
برای مدیریت تغذیه در دوره نقاهت باید به چند اصل توجه کرد
تأمین پروتئین باکیفیت: پروتئین برای حفظ توده عضلانی، ساخت آنزیم‌ها و ترمیم بافت‌ها ضروری است. استفاده از غذای کامل و متعادل با پروتئین قابل‌هضم، معمولاً نسبت به افزودن خودسرانه مکمل‌های پروتئینی انتخاب مناسب‌تری است.
تأمین آب و الکترولیت‌ها: کم‌آبی و اختلالات الکترولیتی ممکن است حتی پس از بهبود ظاهری حیوان ادامه داشته باشند. دسترسی به آب تازه ضروری است؛ در صورت تداوم کم‌آبی یا اختلالات آزمایشگاهی، درمان مایعات باید بر اساس ارزیابی دامپزشک انجام شود.
افزایش تدریجی حجم غذا: میزان غذای روزانه باید متناسب با اشتها، تحمل گوارشی و وضعیت عمومی حیوان افزایش یابد. اگر سگ چند روز غذای بسیار کمی دریافت کرده یا به‌شدت دچار سوءتغذیه شده است، برنامه تغذیه باید با نظارت دامپزشک تنظیم شود.
استفاده اصولی از پروبیوتیک‌ها و مکمل‌های حمایتی
پس از یک بیماری گوارشی شدید، ترکیب و عملکرد میکروبیوتای روده ممکن است تغییر کند. این تغییرات می‌توانند با اختلال در هضم، تغییر قوام مدفوع و کاهش تحمل بعضی مواد غذایی همراه باشند. به همین دلیل، استفاده از فرآورده‌های حمایتی گوارشی در دوره نقاهت مورد توجه قرار گرفته است.
مکمل‌های تغذیه‌ای
استفاده از مکمل‌های ویتامینی، معدنی یا سایر ترکیبات باید بر اساس نیاز واقعی حیوان صورت گیرد.موارد مورد اهمیت پس از گذراز بیماری پاروویروس بازگشت عملکرد بدن به حالت عادی و نرمال خود است. استفاده از مکمل های حاوی آنتی اکسیدان های قوی کمک به تسریع روند کاهش سلول های التهابی در بدن و کم شدن رادیکال های آزاد که به سبب بروز بیماری افزایش یافته اند شود. در این خصوص مکمل صددرصد گیاهی نیگروکس (NIGROX) می تواند بسیار مفید باشد. ترکیبات موثره ی موجود در این داروی گیاهی که عمدتا شامل فلاونوئید هایی مانند هایپروزید، کوئرستین و ویتکسین هستند با دارا بودن خواص بسیار قوی آنتی اکسیدانی موجب خنثی سازی رادیکاله ای آزاد و رفع آسیب های اکسیداتیو می شود.
برای دریافت اطلاعات محصول گیاهی نیگروکس اینجا کلیک کنید.
برای خرید محصول گیاهی نیگروکس اینجا کلیک کنید.
مورد دیگری که بعد از درمان اولیه حائز اهمیت میباشد،تقویت سیستم ایمنی است چرا که این ویروس به واسطه حمله به سلول های مغز اسنخوان موجب سرکوب شدید سیستم ایمنی و مستعد شدن حیوان برای ابتلا به بیماری های مختلف در آینده می شود. قطره گیاهی تقویت کننده سیستم ایمنی ایمونوپروپوفیت (ImmunoPropophyt) متشکل از عصاره خالص گیاهان اکیناسه، شیرین بیان و پروپولیس یا بره موم می باشد که ترکیبات موثره ی موجود در این گیاهان به صورت هم افزایی دارای خواص بسییار قوی تحریک و تقویت سیستم ایمنی و بازگشت عملکرد عادی سیستم ایمنی بدن بعد از گذر از بیماری می شود. در کناره تقویت سیستم ایمنی، شیرین بیان موجود در این مکمل، موجب بازسازی و ترمیم التهابات به وجود آمده ناشی از ویروس پاروو در سلول های های پوششی دستگاه گوارش می شود. این ترکیب می تواند جایگزین مناسبی برای داروهای شیمیایی که برای ترمیم بافت پوششی معده و روده استفاده می شوند باشد.
برای دریافت اطلاعات بیشتر محصول گیاهی ایمونوپروپوفیت اینجا کلیک کنید.
برای خرید محصول گیاهی ایمونوپروپوفیت اینجا کلیک کنید.
پایش علائم و شناسایی زودهنگام عوارض
در دوره نقاهت، مشاهده روزانه وضعیت حیوان اهمیت زیادی دارد. اگرچه بسیاری از سگ‌هایی که از مرحله حاد بیماری عبور می‌کنند، بهبود مناسبی پیدا می‌کنند، احتمال بروز مشکلاتی مانند تداوم اختلالات گوارشی، کم‌آبی یا عوارض ثانویه همچنان وجود دارد.دامپزشک با توجه به شدت بیماری اولیه و وضعیت فعلی حیوان ممکن است بررسی مجدد شمارش سلول‌های خونی، قند خون، الکترولیت‌ها یا سایر شاخص‌های آزمایشگاهی را توصیه کند. زمان و ضرورت این آزمایش‌ها برای همه سگ‌ها یکسان نیست.
کنترل آلودگی محیط و جلوگیری از انتقال بیماری
یکی از مهم‌ترین نکات پس از بهبودی، توجه به دفع ویروس از طریق مدفوع و آلودگی محیطی است. سگ بهبودیافته ممکن است همچنان برای مدتی ویروس را دفع کند؛ بنابراین، برطرف شدن علائم بالینی به معنای بی‌خطر شدن فوری محیط نیست.
بازگشت تدریجی به فعالیت و تکمیل برنامه واکسیناسیون
پس از بهبودی، بهتر است فعالیت بدنی سگ به‌صورت تدریجی افزایش یابد. در روزهای ابتدایی، استراحت کافی و پیاده‌روی‌های کوتاه و کنترل‌شده مناسب‌تر از بازی‌های سنگین یا فعالیت طولانی است. افزایش فعالیت باید با توجه به اشتها، انرژی و وضعیت عمومی حیوان انجام شود.
